ای شعرای پنهان ترین روح من
ای هولناک لذیذ،چون افتادن از شاخه،هنگام تکاندن توت...
ای آغاز!ای خشم تپیده در ناز
ای پرواز! ای خدای کوچک دلهای بزگ
ای خدای بزرگ دلهای کوچک
آه ای شعر!سوگند به حنجره قناری،صدای تو ماندنی تراست
ای شریف چون محراب،ای حریم!ای حرام!ای محرم
ناگفتنیهاراباتوبایدگفت:...ناگفتنیهاراازتوبایدشنید.

شاعر: آقای علی موسوی گرمارودی

توغزلترین نگاهی توی باغ بی ترانه
دارم از تو زنده می شم اتفاق عاشقانه
منوحلقه کن تو دستت منواز تنت بیاویز
نذارازسکه بیفتم بابت این دل ناچیز
ساکتم درشب بی تو پرم ازهجوم فریاد
حس بکر با تو بودن منوتاستاره پرداد

ترانه سرا:آقای فرزادحسنی

به سراغم بیا سهراب

سهراب بیا خودت گفتی
روزی خواهم آمد
دررگها نورخواهم ریخت
بیا رهگذر کوچه ی تنهایی من باش
چینی نازک تنهایی من سالهاست که شکسته
من در هیچستان تو گم شده ام
باغ تودر در طرف سایه دانایی است؟
پس چرا سایه ای نیست؟
شایدباران سایه ها راشسته
شایدسایه ها خوابند
بیا،ببین، زمستان درپوست بهار چه زیباست
دروغ هم دربطن حقیقت شکوفاشده است
زندگی دیگر آن حس غریب نیست که مرغ مهاجرداشت
مردم زندگی را دزدیدند
من،مرغ مهاجر،اسیر سلول مردم
بیا کفش هایت اینجاست
من بودم صدایت زدم،سهراب
می دانم مرگ پایان تو نبود
تو هنوزم هستی
لب دریا، لب حوض،روی پای تر باران
بیا، باهم پی آواز حقیقت بدویم
روشنی را بچشیم
من در اقیانوس واژه ها منتظرت می مانم
بیا باران راباخودت بیاور سهراب

گمشده درسطر

تردید درچشمان خواب ایستاده
خالی صداپرازسکوت
باران باچترخواهش قدم زنان
درپی چه می رود؟
غزل رفته با صدایش
دلتنگی،پرازبودن
بودن،پرازمن
ومن،پرازتو
بایدازسطرهابالارفت
رویای شکسته راپیوند زنیم
به درخت انتظار آری فعل هارابچینیم ازگل احساس
قاصدک،آمد
کوله باری
تولد گوری در راه
مردن روی سطرهاچه لطیف است
وارث باد بایدبود
همدم نور
سطرهارابگیر آرام ،بیا،بالاترازهیچستان
حباب مرگ
موج تنهایی
پرده اخرهمه راخط بزن
فاصله سه نقطه راهم
من،تو،نقطه تنهای تنها

اشک انتظار

آینه،درحسرت آخرین نگاه توست
لحظه ها درانتظار تو بی تاب ومبهم
وبرتن دیوارعکس تو می خندد
گویی مردمک ها همه درخواب
امااین تویی،تنها تو
که درآغوش سحربیداری
در سرطوفانی توموج سردی جاریست
عمق تنهایی تو وصل به سجاده عشق
که مهمان نفس های توخمپاره مرگ
وچه خوش استقبالی
توتمام سروپایت دست مهمان نفس
نور،ازچهره ی رنگین تو
بردشت شهادت پاشید
خاک،برجبهه ی پرچین تو
بوسه ی پرواززده است
دفترت آن سوترسرگفتن ازآن
ازنگاهش پیداست
آخرین صفحه ی آن همنشین کم دارد
که در این عصریخی
دخترت بااشک خودش می گوید
جبهه برگشت،برنگشتی بابا

میلاد